تبلیغات
نون و القلم ( اولین وبلاگ ادبی دانش آموزی ) - ( تضمین غزل حافظ ) - فرهاد شیر محمدی
دوشنبه 13 تیر 1384

( تضمین غزل حافظ ) - فرهاد شیر محمدی

   نوشته شده توسط: رسولی    نوع مطلب :دبیرستان مفید۱ ،

دوش از سر شوقت زدم آن جام نهانی                      از خلق نپرسم دگرت وصف زبانی

این  خلق نداند که تو آن  جان  جهانی                     "گفتند خلایق که  تویی یوسف ثانی"

"چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی"

 

 

" جام نهانی "

 

( تضمین غزل حافظ )

دوش از سر شوقت زدم آن جام نهانی                                     از خلق نپرسم دگرت وصف زبانی

این  خلق نداند که تو آن  جان  جهانی                                    "گفتند خلایق که  تویی یوسف ثانی"

"چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی"

هر شب زغم عشق تو در جهل بمویم                                     جهل است که من مویم و شکر تو نگویم

تلخ است چو فرهاد اگر عشق تو جویم                                   "شیرین تر از آنی به شکر خنده که گویم"

"ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی"

هر گاه که من خیره شدم بر لب غنچه                                    گفتند رقیبان که نگه دوخته بر چه؟

تشبیه کنم غنچه به لبهای تو گرچه                                       "تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه"

"هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی"

در شوق لبانت نشود قلب من آرام                                         صد بار که گفتی نرسد از پس ایام؟

گشتم به صبوری غم عشق تو بدنام                                      "صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام"

"چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی؟"

گفتم ندهی کام؟ دگر صبر ندانم                                            ترسم که به حرمان لب لعل تو مانم

جانم بستان در دم و لیکن بده کامم                                       "گفتی بدهم کامت و جانت بستانم"

"ترسم ندهی کامم و جانم بستانی"

هر کس که تو را دید دگر صبر نداند                                    بی روی تو حتی به دقایق نتواند

دوری تو داغی به دل و جان بنشاند                                     "چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند"

"بیمار که دیده است بدین سخت کمانی"

هر لحظه نهانی ز من و دیده ی مردم                                  تو برتری از دیده و نادیده ی مردم

چون اشک میندازیم از دیده ی مردم                                  "چون اشک بیندازیش از دیده ی مردم"

"آن را که دمی از نظر خویش برانی"

آن لحظه که دیدار رخت باز دهد پای                                 هرگز نتوانم که شناسم سرم از پای

در راه تو فرهاد نیفتاد چو از پای                                     "در راه تو حافظ چو قلم کرد ز سر پای"

"چون نامه چرا یکدمش از لطف نخوانی؟"